Pater Paddy O’Hare sm schrijft vanuit Dublin, Ierland:

De terugkeer naar huis
Na 57 jaar in het buitenland woon ik weer in Ierland. Hoewel ik het fijn vind om weer "thuis" te zijn, vind ik het een heel andere plek dan toen ik wegging. Er zijn minder vrienden; velen zijn overleden en degenen die zijn gebleven hebben vaak te maken met een zwakke gezondheid. Gesprekken voelen ook onbekend aan en wijken zelden af van het weer of het nieuws. Mijn oplossing is dezelfde die me in Japan en Frankrijk hielp: nieuwe vrienden maken, de banden met mijn confraters aanhalen en de media verslinden om op de hoogte te blijven van lokale onderwerpen en gebeurtenissen. Ik heb me gerealiseerd dat het natuurlijk is om je "anders" te voelen. We kunnen niet simpelweg "weer Iers zijn" zoals we ooit waren; we zijn de som van waar we gegroeid zijn, uniek en dankbaar voor de reis.

De Japanse horizon
Toen ik in 1969 in Japan aankwam, hield ik van de vele fascinerende aspecten, maar toch verlangde ik de eerste jaren heel vaak naar bezoekjes aan Ierse Columban-vrienden. Terugkijkend was dit een deel van de spanning van de cultuurschok. Ondanks het warme welkom van de Japanners en mijn Australische confraters, had ik een "comfortzone" nodig.

Die behoefte veranderde na ongeveer vijf jaar. Toen de taal de mijne werd en parochianen hun huizen openstelden, vond er een diepere doorbraak plaats: Ik realiseerde me dat ik me bij sommige boeddhistische priesters en hun gezinnen net zo ontspannen kon voelen als bij mijn eigen katholieke gemeenschap. Deze interculturaliteit veranderde mijn kijk op de wereld. Ik begon de natuur - die ik in Ierland als vanzelfsprekend had beschouwd - te zien door de Japanse bril, waar de seizoenen de kunst, literatuur en het dagelijks leven bepalen. Stilte en haar geluiden kregen geleidelijk aan steeds meer waarde. Ik vond een nieuw toevluchtsoord in de rust van boeddhistische tempeltuinen, waar ik vaak bij karpervijvers zat om mijn zondagse preken voor te bereiden.

De les van "Wa" en "Hai"
Mijn 44 jaar in Japan waren een voortdurende workshop. Ik herinner me dat ik al vroeg opgetogen was over het constante knikken en herhalen van "Hai, hai" (Ja, ja) tijdens vergaderingen. Ik dacht dat mijn voorstellen een triomf waren, maar later leerde ik dat "Hai" vaak "Ik hoor je" betekent in plaats van "Ik ben het met je eens".

Ik ben ook waarde gaan hechten aan Wa (Harmonie)de pijler die de Japanse samenleving ondersteunt. Alle aspecten van het sociale leven en alle menselijke relaties worden beheerst door "Wa". Aanvaarding door de groep is wat iedereen zoekt. Kinderen en jongeren zijn bijzonder gevoelig voor deze kernwaarde. Het bewaren van de harmonie binnen de groep is van het grootste belang. Als Maristen hebben we dit in de praktijk gebracht door binnen het plaatselijke bisdom op een gevoelige manier samen te werken, waarbij we ervoor zorgden dat we niet als tegenstanders overkwamen. We hebben bijvoorbeeld nooit geprobeerd sessies te organiseren om Maristenroepingen te promoten, omdat het bisdom zo weinig jonge mannen in opleiding had. We hebben veel aandacht besteed aan het delen van de Maristenspiritualiteit en zelfs drie keer groepen leken naar de Maristenplaatsen in Frankrijk geleid. Ik vraag me nog steeds af of we de beste strategie hebben gekozen voor het "Mariawerk" op de lange termijn.

Het ministerie van "Rondhangen
In 2013 verhuisde ik naar Toulon, Frankrijk. Op 74-jarige leeftijd beginnen met de bediening van een school was ontmoedigend, maar ik ontdekte hoeveel de "bediening van rondhangen" Dit deed me denken aan een vriendelijke berisping die ik jaren eerder in Japan kreeg. Op 40-jarige leeftijd werkte ik dagen van tien uur, trots op mijn drukte, totdat een parochiaan me zachtjes vertelde dat hij een dringende zaak had, maar zich te veel schaamde om mijn "werk" te onderbreken. Het was een diepgaande les in beschikbaarheid. In de lerarenkamers van Toulon oefende ik vaak om gewoon aanwezig te zijn met een luisterend oor - een taak die veel gemakkelijker te vervullen is als je 80 bent dan als je 40 bent!

Een dankbare horizon
Tegen het einde van 2019, toen de Covid-waas begon op te trekken, kreeg ik een verrassend verzoek om me bij het Noviciaat-team te voegen en mijn reis ging verder naar de Toscaanse heuvels, waar ik een jaar lang tussen jonge novicen woonde in de buurt van de plaatsen van Franciscus, en uiteindelijk naar Rome voor deze laatste drie jaar, waar ik priesterstudenten begeleidde in Monteverde. Het leven in deze internationale gemeenschappen, die allemaal bruisen van de uitbundigheid van de jeugd, is een periode van spirituele vernieuwing geweest. Ook al zijn we met minder dan vroeger, het Maristenleven bloeit. De hoop wordt gedeeld en het enthousiasme om Maria’s werk voort te zetten is nog altijd even groot. Ik ben heel dankbaar dat ik zoveel in mijn leven heb mogen ontvangen en dat ik tijdens mijn reis de vriendschap heb mogen smaken van zoveel medebroeders en vrienden.