In onze Maristentraditie zijn we heel vertrouwd met uitdrukkingen als het hebben van een roeping op grond van een genadevolle keuze of het doen van het werk van Maria. Waarschijnlijk hebben we ons nooit afgevraagd wat we er precies mee bedoelen.

Moeten we ze letterlijk nemen of als een soort stijlfiguur? Heeft het zin om te zeggen dat Maria daadwerkelijk iets doet met onze kleine congregatie? Heeft mijn Maristenroeping iets te maken met Maria’s bedoelingen in letterlijke zin?

Pater Colin en de eerste Maristen waren ervan overtuigd dat het antwoord op deze vragen "ja" is. Dit is iets om over na te denken als we onze Maristenidentiteit onze Maristenidentiteit van harte willen omarmen.

Er is geen geloofsleer fundamenteler dan de opstanding, en de doctrine van de tenhemelopneming van Maria met lichaam en ziel zegt niets meer of minder dan dat Maria deelt in de opgestane glorie van haar Zoon. Dit betekent dat Maria niet het soort spookachtige halve leven leidt dat de psalmisten in het Oude Testament aan de doden toeschrijven.

Het opstandingsleven is niet minder dan ons aardse bestaan. Het is meer volledig menselijk zijn. Natuurlijk is de volledige realiteit van het opstandingsleven onvoorstelbaar voor ons - oog heeft niet gezien en oor heeft niet gehoord wat God heeft voorbereid voor hen die van hem houden. Maar we weten wel uit het Nieuwe Testament dat het opstandingsleven een prachtig getransformeerd menselijk, lichamelijk bestaan is.

De herrezen Christus draagt nog steeds de sporen van de passie op zijn lichaam en hij doet wat geen geest kan doen: eten en drinken met zijn discipelen. In het getransfigureerde leven van herrezen glorie is Maria in feite niet minder actiefminder bewust, minder menselijk dan wij, maar actiever, bewuster en menselijker, terwijl ze haar unieke rol vervult binnen de gemeenschap van heiligen. Dit is de achtergrond van het spreken over "een genadige keuze" of "het werk van Maria".

Kevin Duffy, SM