De evangelist Johannes leidt het verslag van het Laatste Avondmaal in, waar Jezus de voeten van zijn discipelen wast: "Voor het Pesachfeest wist Jezus dat zijn uur gekomen was om uit deze wereld te vertrekken naar de Vader. Hij had de zijnen, die in de wereld waren, lief tot het einde." Ten tijde van de Passie, in het uur van beproeving, blijft Jezus liefhebben. In tijden van moeilijkheden of tegenspoed is het vaak verleidelijk om ons in onszelf terug te trekken, om in onze pijn te blijven hangen. Maar Jezus laat ons een andere weg zien - de weg van openheid, de weg van een geven dat alle beproevingen overstijgt. Deze houding leidt tot verlossing.
Jezus zag de lijdensweg als een uitnodiging om tot het einde toe lief te hebben. Hij stelde zichzelf ten dienste van zijn vrienden. Aan het kruis zorgde hij voor zijn moeder en vertrouwde haar toe aan de discipel van wie hij hield. Te midden van zijn grote beproeving bleef hij liefhebben en waken over degenen die hem dierbaar waren. Jezus’ voorbeeld volgen en met liefde op tegenspoed reageren is geen ontkenning van moeilijkheden. Het is geen zwakte of lafheid. Het is tegenspoed verwelkomen zonder dat het ons leven bepaalt of ons verteert. Het is in de voetsporen van Christus treden.
Als we kijken naar Jezus die de voeten van zijn discipelen wast - inclusief die van degene die hem zou verraden - en naar de weerstand van Petrus om de nederige dienst van zijn vriend te accepteren (voor Petrus is een meester iemand die anderen leidt, niet iemand die dient), worden we ons bewust van onze eigen beperkingen, onze moeite om echt lief te hebben. Toch kunnen we er ook voor kiezen om de weg te gaan die Christus voor ons opent: de weg van onbaatzuchtige liefde, van het lijden tot de dageraad van de verrijzenis.
De gebeurtenissen die we vieren en gedenken tijdens het Paastriduum vonden tweeduizend jaar geleden plaats in Jeruzalem, maar vandaag de dag zijn ze een inspiratie voor ontelbare mensen over de hele wereld. In deze onrustige tijden, waarin op zoveel plaatsen oorlog woedt, beleven veel van onze zusters en broeders het lijdensverhaal op een manier die maar al te reëel is. Laten we niet vergeten dat Jezus bij ons is in onze beproevingen. Laten we onze eigen moeilijkheden aan de Heer toevertrouwen, onze familieleden die worstelen met ziekte van welke aard dan ook, en allen voor wie we nu bidden.
Heer, dit is het uur van uw verlating. Ik kijk toe hoe U wordt verraden en overgeleverd - verstoten, vals beschuldigd, ondervraagd, gemarteld, onterecht veroordeeld. Voor het kruis voel ik me verscheurd. Ik zou ervoor weg willen rennen, maar liefde houdt me dichtbij. Ik hef mijn ogen op om jouw blik te ontmoeten. Hoe moeilijk is het om het lijden van anderen te dragen, vooral van degenen van wie we houden. Liefhebben is lijden. Kwetsbaar zijn is gewond zijn. Heer, U hangt schouder aan schouder met elk onschuldig slachtoffer over de hele wereld. Wiens lijden vraagt U mij om te dragen? Help me om trouw te zijn, om vol te houden, om te vertrouwen - om te lijden en om lief te hebben. Heer, laat me het nieuwe leven van uw Verrijzenis verwelkomen; laat me de hoop niet verliezen en help me een wereld op te bouwen waar vrede zal bloeien. Amen.
Pascal Boidin sm
